Uitzaaiingen bij prostaatkanker
Vanaf een zekere grootte gaan de kwaadaardige cellen uit de prostaat zich verspreiden over het gehele lichaam: dit noemt men metastasering. In het begin zijn deze celgroepen erg klein en kan men ze niet altijd opsporen met beeldvormende technieken. Doorgaans wordt een CT-scan en/of een botscan uitgevoerd om na te gaan of er uitzaaiingen zijn.
Als de kwaadaardige cellen met zekerheid ook buiten de prostaat aangetoond kunnen worden is het vaak niet zinvol om enkel ter hoogte van de prostaat te behandelen. De cellen die zich ter hoogte van bvb de botten groeien, groeien dan immers ongestoord verder. Ze verdringen het normale beenmerg en zorgen zo voor bloedarmoede. Het normale beenmerg zorgt immers voor de aanmaak van bloedcellen.
In dit stadium wordt als behandeling de androgeenblokkade gebruikt. De prostaatcellen groeien onder invloed van testosteron. Door de productie van testosteron door het lichaam stop te zetten wordt de verdere groei van de tumor gestopt. Er zijn twee veel gebruikte medicijnsoorten die voor afremming van prostaatkankercellen worden gebruikt
- de anti-androgenen (Androcur, bicalutamide)
- de LH-RH agonisten (oa Lucrin, Depo-Eligard)
Jammer genoeg is het effect van deze behandeling eindig. Hoe sneller de kankercellen delen hoe minder gevoelig ze zijn voor deze behandeling. Bij traag groeiende tumoren, en dat zijn gelukkig de meeste, kan het afremmend effect echter jaren aanhouden. Als de behandeling niet meer helpt zal het PSA-gehalte stijgen en spreekt men van een hormoonrefractaire prostaattumor.
De meest courante toediening van de LH-RHagonisten is via een maandelijks injectie. Er zijn ook preparaten die drie en zelfs zes maanden werken. Men noemt deze behandeling ook wel eens hormonentherapie.
Lees meer over prognose van hormoonongevoelige prostaatkanker met uitzaaiingen
